ایجاد علاقه به مطلب

علاقه، عنصر اصلی است. برای اینکه بتوانید وارد عمق مطالب شوید، نمی‌توانید یک راست سراغ جزئیات بروید. ابتدا باید در مورد آن کنجکاو شوید. مثلا هیچ کس قبل دیدن فیلم ارباب حلقه‌ها، سراغ کتاب “تاریخچه سرزمین میانه” نمی‌رود. معلمان کار بلد متوجه این واقعیت هستند. ولی اگر شما چنین دبیران و اساتیدی در اختیار ندارید، باید خودتان اقدام کنید. امروزه در هر زمینه‌ای افرادی خوش ذوق پیدا می‌شوند که حرف جذاب و خارج از چهارچوبی در مورد آن داشته باشند، از آنها استفاده کنید و درس را شیرین‌تر کنید علاوه بر اینکه نکات بیشتری هم یاد می‌گیرید. البته دقت کنید که در این کار زیاده‌روی نکنید و تمام زمانی که باید برای مطالعه می‌گذاشتید را ضرف گشت‌وگذار در اینترنت نکنید.

 پس عنوان درس یا یک سرفصل بخصوص را انتخاب کنید، مرورگر خود را باز کنید و به دنبال ویدئو، کتاب یا مطلبی در مورد آن بگردید، یا اگر دوست و آشنایی علاقه‌مند به آن حوزه می‌شناسید، با او صحبت کنید.

طرز فکر رشد را به کار گیرید

با دو طرز فکر رشد و محدود آشنا هستید؟ طبق این طرز فکر، افراد نسبت به یادگیری مطالب دشوار دو دیدگاه دارند: ذهنیت محدود (Fixed mindset) یا ذهنیت رشد(Growth mindset).

افرادی که ذهنیت محدود دارند، باور دارند که استعداد و هوش ذاتی است. به طور مثال اگر با یک مساله سخت ریاضی مواجه شوند، با خود می‌گویند: “من استعداد ریاضی ندارم”

در مقابل، افرادی که ذهنیت رشد دارند باور دارند که می‌توانند در هر زمینه‌ای رشد کنند. این افراد اگر با چالشی روبرو شوند، با خود می‌گویند: “من می‌توانم در این زمینه بهتر شوم.. کافیست به اندازه کافی تلاش کنم”

پس راز درس خواندن این است که دید خودتان را نسبت یه خود و کلاس‌هایتان تغییر دهید. به جای اینکه کلاس و درس را به چشم مجموعه‌ای از تمرینات و آزمون‌ها برای ارزیابی میزان هوش و ذکاوت خود ببینید، به عنوان فرصتی برای یادگیری و رشد ببینید. اگر بتوانید ذهنیت رشد را در زندگی خود اعمال کنید، نه تنها راز درس خواندن بلکه راز موفقیت در هر زمینه‌ای که بخواهید را پیدا کرده‌اید و تبدیل به فرد موفقی خواهید شد. آن وقت زندگی برایتان زیباتر و جذاب‌تر می‌شود و احساس می‌کنید هیچ‌ چیز نمی‌تواند مانع رسیدن شما به خواسته‌هایتان شود.

راز درس خواندن: به همراه یک دوست درس بخوانید

مطالعه به همراه فردی دیگر، یک روش عالی برای مسئولیت‌پذیری در یادگیری است. در عین حال این راهکار یک شمشیر دو لبه است:

۱- ممکن است باعث حواس‌پرتی هم شوید و راز درس خواندن به فراوش کردن درس خواندن تبدیل کنید.

جمعی از دوستان نزدیک را در نظر بگیرید که تصمیم گرفته‌اند باهم برای آزمون هفته بعد خود مطالعه کنند، ولی در عمل این برنامه به صحبت در مورد بازی جدیدی که یکی از آن‌ها به تازگی امتحان کرده یا سر در آوردن از کافه‌ای در همان حوالی می‌انجامد.

۲- دوست شما تمام تمرین‌ها را حل می‌کند و شما هیچ چیزی یاد نمی‌گیرید

اگر با دوستی بسیار درس‌خوان که سر کلاس سراپا گوش است، شریک شوید و شما چنین وضعیتی نداشته باشید، در عمل چیزی عایدتان نخواهد شد. (حداقل از نظر یادگیری!) چنین افرادی بسیار سریع‌تر از شما تمرین‌ها و مطالب را تمام خواهند کرد. شاید در کوتاه مدت چنین وضعیتی خوشایند باشد، ولی در انتها شما چیزی یاد نخواهید گرفت، چرا که آنها به جای شما یاد گرفته‌اند. راز درس خواندن با دوستان این است که همه در یک سطح باشید و باهم پیش بروید، اگر هم دوست شما درس‌خوان‌تر است، شما باید خودتان تمرین‌ها را حل کنید و از اینکه یاد گرفته‌اید اطمینان پیدا کنید.

راز درس خواندن: محیط درس خواندن خود را عوض کنید

محیطی پویا و مرتب لذت شما از کارتان را افزایش می‌دهد.

یک راز درس خواندن حضور در مکان مورد علاقه‌تان است. چند مکان بخصوص را انتخاب کنید و به صورت دوره‌ای در آنها درس بخوانید. مثلا یک کافه خلوت،   گوشه‌ای از کتابخانه محله یا دانشگاه‌تان که شخصا دوستش دارید، یا می‌توانید میز کار یا گوشه‌ای از اتاق خود را به نحو خاصی بچینید و از آن استفاده کنید.

علاوه‌بر این می‌توانید لیستی از موسیقی‌های مورد علاقه‌تان که باعث تمرکز می‌شود بسازید، یا همواره با یک نوشیدنی یا خوراکی خاص مطالعه خود را شروع کنید. این تغییرات کوچک باعث می‌شود با این تصور که قرار است در محیطی دل‌انگیز، با موسیقی مناسب و نوشیدنی دلخواه‌تان درس بخوانید، بی‌صبرانه منتظر شروع زمان مطالعه خود شوید.

پاداش‌های کوچک برای خود در نظر بگیرید

بخشی از انگیزه‌ تکمیل یک کار، وابسته به پاداشی است که در قبال آن دریافت می‌کنید. البته که در مقابل درس خواندن پاداش‌هایی بزرگ و نهایی می‌گیرید؛ مثل نمره خوب، قبولی در دانشگاه مناسب یا فارغ‌التحصیلی با معدل بالا. با این حال یک راز درس خواندن در نظر گرفتن پاداش‌های جزئی‌تر ولی به همان اندازه با ارزش برای زمان حال است. این پاداش‌های کوچک می‌توانند انگیزه لازم و کافی برای تکمیل یک تمرین یا ساعات مشخصی درس خواندن باشند، مثل یک قسمت سریال دیدن بدون عذاب وجدان یا یک شکلات به ازای هر فصل کتاب درسی‌تان باشد! البته خودتان را گول نزنید، چک کردن شبکه‌های اجتماعی یا ایمیلتان نمی‌تواند جایزه‌ای برای انجام کار باشد. یک نکته مهم دیگر، برنامه‌ریزی این پاداش‌هاست. یعنی اینکه وقتی از قبل می‌دانید به محض تمام شدن بخشی از درس به آن پاداش می‌رسید، پاداش در ذهنتان به عنوان محرک عمل خواهد کرد و قدرت یادگیری را هم افزایش خواهد داد.

بخش زیادی از کارهای درسی و دانشگاهی از کنترل شما خارج است. مانند اساتید خشک و بی‌روح، کتاب‌های درسی سنگین و کسل کننده و تمرین‌های بی‌هدف و غیر‌آموزنده و… ولی اگر با ذهنیتی درست و خلاقانه با این‌ها روبرو شوید و سعی کنید هر چیزی که در کنترل شماست را به جذاب‌ترین شکل انجام دهید، به احتمال زیاد راز درس خواندن جذاب را هم پیدا خواهید کرد.

میکرومقاله راز درس خواندن چیست و چطور آن را جذاب کنیم؟ در سبکتو منتشر شد.

بیشتر ما این جمله را خیلی جدی می‌گیریم. گمان می‌کنیم کارهایی که این جمله روی همه کارهای ما تاثیر دارد، اما واقعیت این است که “حوصله‌اش را ندارم” قدرت این را ندارد که تصمیم‌های ما را محدود کند

بیایید با خودمان روراست باشیم، با گفتن “حوصله‌اش را ندارم” فقط برای خودتان بهانه‌ای می‌تراشید تا از زیر کاری که باید انجام دهید شانه خالی کنید. “حوصله‌اش را ندارم” نمی‌تواند جلوی جزوه باز کردن یا روشن کردن لپ‌تاپ و کار کردن شما را بگیرد. این جمله فقط به شما اجازه می‌دهد که خودتان را توجیه کنید 

شما به عنوان یک دانشجو، یک کارمند یا خانه‌دار وظایف زیادی دارید؛ امتحانات، پروژه‌ها و تمام کردن کارها و… همیشه هم اراده انجام این کارها را ندارید. با سبکتو همراه باشید تا از تاثیر “حوصله‌اش را ندارم” کم کنیم و ذهنیت حرفه‌ای‌تری پیدا کنیم.

ذهنیت حرفه‌ای در مقابل ذهنیت تازه کار

نویسنده‌ای در مورد نگرش این دو دسته گفته است:

فرق میان حرفه‌ای ها و تازه‌کارها این است که تازه‌کارها منتظر حس و حال پیدا کردن می‌نشینند و حرفه‌ای‌ها با برنامه منظم حس و حال می‌گیرند.

بسیاری از نویسندگان یا افرادی که نیاز به خلاقیت در کار خود دارند هم با برنامه‌های منظم و مشخص هر روز ذهن‌شان را به کار می‌گیرند و منتظر رسیدن فرصت مناسب نمی‌مانند.

این نویسندگان معروف گفته‌اند که نسخه‌های اولیه‌ی ناقص و ضعیف بسیاری داشته‌اند. آنها فقط می‌نشستند و اولین چیزی که به ذهنشان می‌رسید را می‌نوشتند و کاری به خوب و بد بودنش نداشتند. یا ورزشکاران حرفه‌ای هم همین طور هستند. آنان هر روز با این امید که قرار است رکورد خود را بشکنند، سر تمرین حاضر نمی‌شوند. دارن هاردی در میکروکتاب اثر مرکب به این نکته اشاره می‌کند که: برای انجام یک کار کافیست آن را شروع کنید، اگر قرار است مطلبی بنویسید و چیزی به ذهنتان نمی‌آید کافی است روی یک کاغذ هر چیزی در مورد موضوع فکر می‌کنید را بنویسید حتی اگر کلمات بی‌معنایی باشندُ چون با این کار ذهنتان را آماده می‌کنید تا دقیقا همان چیزی که می‌خواهید را به شما بدهد.

پس برای موفق شدن نیاز به ذهنیت حرفه‌ای دارید، نه موقعیت مناسب. در اینجا این سوال مطرح می‌شود که:

چگونه چنین ذهنیتی پیدا کنیم؟

قدم اول این است که باید قبول کنید اینها کارهایی هستند که باید انجام دهید و برای انجامشان نیاز به حوصله و قدرت اراده خارق‌العاده‌ای ندارید. فقط باید انجامشان دهید. همان طور که شب امتحان در آخرین فرصت‌های باقی مانده جزوه خود را به اتمام می‌رسانید یا چند دقیقه مانده به فرصت تحویل تمرین، آن را تحویل می‌دهید. اگر این ذهنیت که “این کاری است که باید تحت هر شرایطی انجام دهم” در تمام طول ترم ملکه ذهن شما شود، کمتر به “حوصله‌اش را ندارم” متوسل خواهید شد.

یکی از دلایلی که چنین ذهنیتی پیدا نمی‌کنیم و مدام می‌گوییم “حوصله‌اش را ندارم” این است که از ضعیف انجام دادن کار خود می‌ترسیم. نگرانیم اگر با انگیزه و حوصله‌ی صد در صد کار را شروع نکنیم، نتیجه خوبی نخواهیم گرفت. پس برای تمرین و تقویت این ذهنیت، به خود اجازه دهید که ضعیف عمل کنید. بگذارید نمونه‌های اولیه کارتان بهترین نسخه در حد توان شما نباشد. اما اتفاقی که می‌افتد این است که کار را شروع کرده‌اید و حالا می‌توانید بهبودش دهید.

به عنوان یک دانشجو، نیازی نیست هر بار که جزوه‌ای مقابل خود باز می‌کنید، همان روز تمام مطالب آن را کلمه به کلمه یاد بگیرید. باز کردن جزوه مقابل خود و سعی کردن هم بهتر از “حوصله‌اش را ندارم” گفتن است. تمرینات نیز به همین ترتیب. نباید فکر کنید که قرار است تمرین را شروع کنید، همه چیز را بلد باشید و فورا تمام کنید. همین که شروع کنید و چند مساله را حل کنید، تمام کردن بقیه تمرین بسیار ساده‌تر خواهد شد.

اراده حرف آخر را می‌زند

با بکار گرفتن این ذهنیت که “حوصله نداشتن اهمیتی ندارد”، بسیاری از مشکلات مربوط به نظم و انضباط شما حل خواهد شد. البته که برای هرچه بهتر شدن می‌توان راهکارها و تکنیک‌های زیادی به کار گرفت، اما در نهایت “اراده” بیشتر از همه چیز اهمیت دارد. یعنی ذهنمان را جوری سرسخت عادت دهیم که “حوصله نداشتن” اهمیتی نداشته باشد و بتوانیم تحت هر شرایطی حداقل کار را شروع کنیم و هر زمان از روز این ذهنیت را تمرین کنیم، پیشرفت را احساس خواهیم کرد. پیشرفتی که اگر به جای آن می‌گفتیم “حوصله‌اش را ندارم” هیچ گاه حاصل نمیشد.

برداشتی آزاد از [stag_button url=”https://collegeinfogeek.com/i-dont-feel-like-it/” style=”black” size=”small” type=”normal” target=”_self” icon=”” icon_order=”before”]College Info Geek[/stag_button]

میکرومقاله “حوصله‌اش را ندارم” گفتن را برای همیشه کنار بگذارید در سبکتو منتشر شد.