غم و ناراحتی گریزناپذیر است اما در عین حال هم احساس خوبی نیست. ما باید تا جایی که می‌توانیم با آن مبارزه کنیم و از اینکه تمام وجودمان را بگیرد و ما را تبدیل به آدم‌های افسرده‌ای که دیگر کاری از دست‌شان برنمی‌آید کند، جلوگیری کنیم. قطعا کار ساده‌ای نیست اما برای اینکه بتوانیم به خواسته‌ها و آرزوهایمان برسیم و فردی موفق باشیم باید این کار را انجام دهیم. 

اطرافتان را پر از آدم هایی کنید که دوست‌تان دارند و شما را به خاطر آنچه هستید می‌خواهند

ذهن شما مثل یک صندلی با پایه‌های دوکی شکل است که بعضی پایه‌ها بزرگ‌تر هستند. وقتی چند پایه از بین می‌روند باید آنها را جایگزین کنید.

روابط، پایه‌های صندلی شما هستند. وقتی یک پایه را از دست می‌دهید باید پایه‌های دیگر را بزرگ‌تر کنید تا آن فقدان جبران شود. در غیر این صورت، صندلی وزن شما (که همان شادی شماست) را تحمل نمی‌کند و زمین می‌خورید. این بدین معناست که باید با افرادی که برای شما اهمیت قائل هستند ارتباط برقرار کنید. این افراد و فعالیت‌ها چیزهایی هستند که به ما کمک کرده و در حین اینکه ما فرآیند بازسازی خودمان را آغاز می‌کنیم، نقش جان پناه احساسی را ایفا می‌کنند.

این موضوع سخت‌تر از چیزی که هست، به نظر می رسد. زیرا وقتی فقدانی را تجربه می کنید، آخرین چیزی که لازم دارید این است که برای خوردن نوشیدنی با دوستان‌تان قرار بگذارید یا به مادرتان زنگ بزنید و اعتراف کنید که شکست خورده‌اید. 

یاد بگیرید که خاطرات ما را می‌فریبند تا متقاعدمان کنند که همه چیز در گذشته عالی بوده، در حالی که واقعا اینطور نیست

مارک منسون روانشناس می‌گوید: «من در سال ۲۰۰۷ از دانشگاه فارغ‌التحصیل شدم، یعنی در بدترین بازار کار چهار نسل گذشته. بعد از دانشگاه خیلی تلاش کردم. پولی نداشتم و خیلی از دوستانم از آنجا رفته بودند و دلم برای دانشگاه تنگ شده بود. همه چیز آسان بود و من خوش می‌گذراندم. انصافا در این کار ماهر بودم. بعد به دانشگاه برگشتم. دوستانی داشتم که یک سال از من عقب‌تر بودند. یک روز را با آنها گذراندم و شب همراه آنها به یک جشن رفتم. خیلی بد بود. در نتیجه متوجه یک نکته شدم: دانشگاه واقعا مزخرف بود! من فقط تمام آن جشن‌های مزخرف را فراموش کرده بودم و خوبی‌هایش به یادم مانده بود. واقعا نمی‌توانستم صبر کنم تا به خانه برگردم.»

ذهن ما تمایل دارد بهترین ویژگی‌های گذشته را به یاد بیاورد. قسمت‌های یکنواخت و کسل کننده را حذف کرده و فقط قسمت‌های جذاب فیلم را به خاطر می‌آوریم. تا به حال برایتان پیش آمده که بعد ازچند سال، دوست سابق‌تان را ملاقات کنید و از خودتان بپرسید که «من با این افراد قرار می گذاشتم؟» خب خاطرات ما اصلا صحت و سقم ندارند.

مغز ما همیشه فکر می‌کند چیزی وجود دارد که ما را خوشحال می‌کند و چیزی وجود دارد که تمام مشکلات را حل می‌کند. به همین دلیل به اشتباه فکر می‌کنیم که رسیدن به یک هدف در آینده باعث می‌شود شادتر زندگی کنیم. همچنین به اشتباه فکر می‌کنیم باز پس گرفتن چیزی در گذشته ما را خوشحال می‌کند.

مراسم سوگواری

اما در هر دو حالت، ذهن ما فقط به دنبال چیزی می‌گردد که آن را از زمان حال حذف کند. خوشحالی در زمان حال وجود دارد و شما این موضوع را به خوبی می‌دانید.

غم و ناراحتی لحظه اکنون شما را از بین می‌برند و شما را تبدیل به فردی می‌کند که هیچ کاری ازش ساخته نیست. پس بیایید به غم و اندوه به صورت واقع بینانه نگاه کنید و ببینید آیا این غم اندوه واقعا آنقدر بزرگ هست که در ذهن شما شکل گرفته؟ برای این کار با خودتان خلوت کنید و به واقعیت غم و ناراحتی که دارید بیندیشید. اینطوری وقتی به تحلیل و بررسی آن می‌پردازید ذهن شما دقیقا مثل یک مراسم سوگواری آن را از نظر می‌گذراند و غم و ناراحتی شما فروکش خواهد کرد دقیقا مثل غم و اندوه افرادی که کسی را از دست داده‌اند و پس از مراسم خاک سپاری از شدت ناراحتی و غصه‌ای که بر دل آنها نشسته کاسته می‌شود.

میکرومقاله چطور با غم و ناراحتی مواجه شویم و با آن کنار بیاییم در سبکتو منتشر شد.

در قسمت اول این میکرومقاله، گفتیم که کریس جانسون، روان‌درمانگر، تمام راهکارهای مشهور و پراستفاده را شخصا در طول یکماه انجام داده و آنهایی که واقعا تاثیرگذار و به سادگی قابل انجام شدن بودند را معرفی کرده است. با ادامه این میکرومقاله در سبکتو همراه باشید:

ورزش

یکی از قدیمی‌ترین روش‌های برای از بین بردن احساس استرس ورزش کردن است. وقتی شما ورزش می‌کنید، هورمون اندورفین، که هورمون‌ شادی هم نامیده می‌شود، در بدن ترشح می‌شود. ظاهرا ۱۵۰ دقیقه فعالیت ورزشی در هفته که تقریبا معادل ۲۰ دقیقه برای هر روز است، احساس بهتری به شما می‌دهد. دکتر مارک وینوود می‌گوید: ورزش محافظ مغز است، به این معنی که ورزش باعث رشد بخش‌هایی از مغز می‌شود که به شما در کنترل و مهار استرس کمک می‌کند و شما را برای مقابله با افسردگی و ناهنجاری‌های ناشی از نگرانی حفظ می‌کند.

من گاهی می‌دویدم اما برای امتحان این روش، تصمیم گرفتم ۴بار در هفته بدوم. واقعا فوق‌العاده بود.واقعا با هر گام دویدن جسم و ذهن متمرکزتر می‌شود، از برخی نظرات شبیه به سوفرولوژی است با این تفاوت که خستگی و عرق ریختن ناشی از دویدن به من این حس را می‌دهد که چیزی به دست آوردم. هرچه بیشتر می‌دویدم، بیشتر روی احساس استرس کنترل داشتم، تا اینکه یکبار مجبور شدم برنامه دویدن را برای جلسه‌ای که در شهر دیگری پیش آمده بود کنسل کنم در این سفر دچار چنان استرسی شده بودم که حتی کارهای معمولی هم برایم سخت بود.

درمان شناختی-رفتاری

 این روش که به CBT یا درمان شناختی-رفتاری معروف است، روشی است که من هر زمان حالم خوب نباشد از آن استفاده می‌کنم. این روش درمانی به وسیله تمرین‌هایی به شما کمک می‌کند تا افکار منفی را از زوایای متفاوتی ببینید. مثلا قبول کنید که اگر در یک مهمانی کسی با شما صحبت نمی‌کند، به این دلیل است که آنها خیلی هیجان‌زده و عصبی هستند، نه اینکه آنها از شما خوششان نیامده است. انجام این تمرینات مسیر تازه‌ای درمغز شما می‌سازد و به شما کمک می‌کند تا مثبت‌تر فکر کنید و احساس استرس کمتری داشته باشید.

من یک ماه، کتاب درمان شناختی رفتاری برای مبتدیان، را می‌خواندم. پیشرفتم بسیار کند بود اما یاد گرفتم که درموقعیت‌های پر استرس،‌چطور انرژیم را کنترل کنم. من این روش را در مورد راننده بی‌ملاحضه‌ای که جای پارک مرا گرفت و زمانی که با آدم‌های تازه در رستوران مواجه شدم، امتحان کردم و متوجه شدم ذهنم بسیار آموزش دیده شده و به جای احساس استرس و عصبانیت، آرام می‌ماند.

نتیجه

مثل همه چیز در زندگی، نکته اصلی در سلامتی‌ هم، تعادل است. هیچ راه‌حلی به تنهایی برای مقابله با احساس استرس جواب نمی دهد. دویدن به من کمک کرد که بدنم را رها کنم و با فعالیت، نشانه‌های استرس را بسوزانم و درمان شناختی رفتاری و سوفرولوژی به من کمک کرد تا آرامش را در مغزم پیدا کنم و آواز خواندن با تمام انرژی و نفسی که داشتم، پس از یک روز کاری سخت، لبخند را بر لبانم آورد.

در طول این مدت، متوجه شدم که کلید مقابله با استرس ذهن باز است. مهم این است که مشتاق امتحان کردن روش‌های جدید باشید و روش‌هایی که مناسب خودتان است را پیدا کنید تا بتوانید احساس نگرانی و همه طبعات آن را از بین برده و آرامش را جایگزین کنید.

میکرومقاله احساس استرس می‌کنید؟ با چند راهکار ساده آن را از بین ببرید – قسمت دوم در سبکتو منتشر شد.

اما باید چی کار کرد؟باید اجازه دهیم تا غم و ناراحتی ما را از پا درآورند؟ باید اجازه دهیم تا ما را تبدیل به یک آدم بی‌حوصله و غمگین کنند؟ قطعا نه. در این سری از میکرومقاله‌های سبکتو می‌خواهیم بهترین راهکار برای رها شدن از غم و ناراحتی و کنار آمدن با چیزهایی که از دست دادیم را پیدا کنیم. پس به زندگی لبخند بزنید و با ما همراه باشید:

مارک یک روانشناس می‌گوید: «چند وقت پیش من و همسرم از کنار محل یکی از اولین قرارهایمان رد شدیم. چند دقیقه لبخند زدیم و یکی از خاطرات مشترک‌مان را یادآوری کردیم. آن ملاقات واقعاً عالی بود. یک شب که شاید در طول عمرتان یک یا دو بار آن را تجربه کنید، آن هم اگر خوش‌شانس باشید.

با فکر کردن به این موضوع،کمی غمگین شدم. چون دیگر من آن جوان ۲۷ساله نبودم که با جسارت و اعتمادبه‌نفس جلو بروم بدون اینکه دقیقا بدانم می‌خواهم چه کاری کنم. من اندوهگین شدم چون آن دو نفری که ما بودیم و آن شب را تجربه کرده بودیم، رفته بودند و هرگز بر نمی‌گشتند. بی‌توجهی جسورانه و شیرینی در من جوان‌تر وجود داشت که بطور برگشت‌ناپذیری از بین رفته بود. چند لحظه در سکوت برای گذشته‌ام عزاداری کردم؛ انگار یکی از فامیل‌های دورم را از دست داده باشم.

من با فقدان غریبه نیستم و فکر نکنم هیچ کدام از ما با آن ناآشنا باشیم. مرگ اعضای خانواده و دوستان را دیده‌ایم. روابط عاشقانه‌ای داشته‌ایم که با انفجاری غیر‌عادی خاتمه یافته‌اند و آن را در سکوتی طولانی پذیرفته‌ایم. رفاقت، شغل، شهر و جمع‌های زیادی را از دست داده‌ایم. حتی ایمانمان به خود و دیگران را هم از دست داده‌ایم.

با واقعیت روبه‌رو شوید

هر نوع از دست دادنی نوعی مرگ است. در هر مورد، تجربه‌ای (یک شئ، ایده یا شخص) بوده که به زندگی‌تان معنا می‌داده و حالا دیگر وجود ندارد. به همین خاطر از پس فقدان برآمدن همیشه در برگیرنده همان پویایی است.

در هر مورد – خواه این فقدان از دست دادن یک رفاقت، شغل، عضوی از بدن یا هر چیز دیگری باشد – ناچار می‌شویم با این واقعیت رو به رو شویم که دیگر هرگز چنین چیزی یا شخصی را تجربه نخواهیم کرد. ناچار می‌شویم نوعی تهی بودن درونی را احساس کرده و درد را بپذیریم. ناچار می‌شویم با آن کلمه بسیار بسیار وحشتناک مواجه شویم: «هرگز».

واژه «هرگز» آزار دهنده است چون به این معناست که نمی‌توان آن را تغییر داد، در حالی که ما دوست داریم فکر کنیم که می‌توان چیزها را تغییر داد و این فکر کمک می‌کند که ما احساس بهتری داشته باشیم.

بعضی از عبارات ما را تشویق می‌کنند. آنها به ما می‌گویند که اگر چیزی را دوست ندارید، تغییرش بدهید. اما «هرگز» یعنی همه چیز تمام شده است و تحمل این موضوع واقعاً دشوار است. نمی‌توانید یک مرده را به زندگی برگردانید. نمی‌توانید جوانی هدر رفته را برگردانید، نمی‌توانید زمان را به عقب برگردانید و یک کار اشتباه را انجام ندهید یا کلمه‌ای که رفاقت‌تان را بهم زد، را  نگویید.

وقتی چیزی رفت، رفته است و هر کاری که انجام دهید به وضعیت قبلی برنمی‌گردد. این موضع از جنبه روانشناسی، بخش کوچکی از شما را نابود می‌کند. اما باید این بخش کوچک را دوباره ساخت.

برای اینکه یاد بگیریم غم را رها کنیم و غصه چیزهایی که از دست دادیم را نخوریم اول قدم پذیرفتن است. وقتی شما باور می‌کنید که چیزی یا کسی رفته یعنی آماده ساختن آن بخش کوچک می‌شوید. در میکرومقاله بعدی به قسمت دوم این مبحث می‌پردازیم و بیشتر در مورد مواجه با غم و ناراحتی صحبت خواهیم کرد.

میکرومقاله چطور غم را رها کنیم و با از دست دادن‌ها کنار بیاییم – قسمت اول در سبکتو منتشر شد.

قدم ۳: تنفر را افشا کنید

معمولاً از هرچه که بیشتر متنفر باشید ، بیشتر از دید بقیه پنهان می‌کنید. اینها چیزهایی هستند که معتقدید باعث می‌شوند مردم شما را نپذیرند، به شما آسیب بزنند، با انگشت نشان‌تان بدهند یا به شما بخندند.

اما اکثر اوقات این ترس‌ها بی‌اساس هستند. چون معمولا چیزی که باعث شده تا از خودتان متنفر باشید ، باعث می‌شود تا دیگران هم به همان دلیل از خودشان متنفر باشند.  دقیقاً مانند بازی که هر کسی فکر می‌کند بدترین کارت‌ها را دارد و از بازی کردن می‌ترسد چون فکر می‌کند که می‌بازد، بنابراین همه کارت‌هایشان را پنهان می‌کنند چون خجالت‌زده‌اند.

جالب اینجاست که عشق درست زمانی شکل می‌گیرد که طرف مقابل با تاریک‌ترین و عمیق‌ترین قسمت شخصیت شما آشنا می‌شود و آن را کاملا قبول می‌کند و در مقابل شما هم با تاریک‌ترین و عمیق‌ترین قسمت او را می‌بینید و او را می‌پذیرید. می‌خواهم بگویم برای درمان کردن این تنفر باید آن را به اشتراک بگذارید.

بر ملا کردن بدترین ویژگی‌هایمان و پذیرفتن و به اشتراک گذاشتن آنها اعتماد و صمیمیت به وجود می‌آورد. البته با فرض اینکه تمایل داشته باشید خودتان و دیگران را ببخشید.

قدم ۴: دیگران، از جمله خودتان را ببخشید

بخشش یعنی اینکه علی‌رغم اینکه چیزی یا کسی آزارتان می‌دهد، اما شما کماکان آن شخص (یا خودتان) را دوست بدارید؛ اما دقیقاً این کار را چگونه باید انجام داد؟  نیات خوب یا حداقل بی‌توجهی پشت رفتارهای بد، شیطنت‌آمیز یا نامطلوب را بشناسید. برای مثال، اغلب افراد به این دلیل که آدم‌های بدی هستند دست به کارهای بد نمی‌زنند، این کار را انجام می‌دهند چون کار بهتری بلد نیستند یا اینکه به اشتباه فکر می‌کنند حق دارند. وقتی می‌خواهید کسی را به خاطر بی‌توجهی یا شکست ببخشید، کارهای خودتان را به خاطر بیاورد.

به همین دلیل است که پرداختن به تنفرتان تا این اندازه اهمیت دارد. هر قدر بخش‌هایی که دوست ندارید را کمتر بشناسید و بپذیرید، کمتر می‌توانید اشتباه دیگران را ببخشید و یک فرد احمق، عصبانی و قضاوت‌گر باقی خواهید ماند.

قدم ۵: چرت بزنید

جدی می‌گویم. خسته به نظر می رسید!

قدم ۶: به خودتان اجازه سقوط بدهید

اینکه چون خودتان را دوست دارید باید همیشه احساس موفقیت داشته باشید اصلا درست نیست. کسی که مراقب خودش است اجباری ندارد که حتما همه‌ کارها را درست و کامل انجام دهد. بر عکس، افرادی که خودشان را دوست دارند، بیشتر تمایل دارند وارد گود شوند زیرا درک می‌کنند که رشد و پیشرفت حقیقی از کجا نشات می‌گیرد.

قدم ۷: به بالاترین رویایتان برسید

یکبار دیگر به رویاهایتان فکر کنید و آنها را برای خودتان تجسم کنید. هدف زندیگی‌تان چیست؟ می‌خواهید پولدار شوید؟ به دنبال یک همراه در زندگی هستید؟ یا می‌خواهید کسب‌وکار خودتان را راه بیندازید؟ فرقی نمی‌کند، هر چه هست را دستیافتنی ببینید. دائم برای خودتان هدف تعیین کنید و به بهترین شکل به آنها برسید. رسیدن به اهداف باعث می‌شود کمتر از خودتان متنفر باشید و اعتماد به نفس بیشتری پیدا کنید.

قدم ۸: حرف‌های بخش منفی و مثبت‌تان بی معنی هستند، خودتان را درگیر آنها نکنید

این مورد زندگی مرا تغییر داد: درک اینکه اگر تمام چیزهای بد و وحشتناکی که در مورد خودم می‌گفتم نادرست بودند، پس تمام چیزهای فوق العاده‌ای هم که می‌گفتم درست نبودند. حقیقت این است که نمی‌دانید چه چیزی درباره شما صحیح است یا در چشم دنیا چگونه دیده می‌شوید. حقیقت این است که مغزتان احمق و غیرقابل اعتماد است. واقعیت این است که شما خاص نیستید و این چیز خوبی است. خاص بودن انتظارات غیرمنطقی ایجاد می‌کند و انتظارات غیرمنطقی انواع خاصی از لوس کردن ایجاد کرده و باعث می‌شود از خودتان متنفر باشید.

قدم ۹: مهم‌ترین جاه‌طلبی و شکست‌تان را در نظر بگیرید و نظر یک کودک چهار ساله را بپرسید

آنها احتمالاً به شما می‌خندند و درخواست می‌کنند که تظاهر کنید یک درخت هستید یا با آنها بازی کنید؛ و پاسخ‌شان کاملاً مناسب و صحیح است.

زیرا با اینکه سعی می‌کنید سرطان را درمان کنید، انرژی فوزیون سرد را کشف کنید، یا در حالی در امتحان کانون وکلا قبول شوید که هیچ سابقه‌ای ندارید، باز هم انسان هستید و توانایی این را دارید که به زندگی که به شما داده شده است، متصل شوید. بچه‌های چهار ساله توانایی فوق‌العاده‌ای برای یادآوری این موضوع به شما دارند.

من سعی دارم به کمک این قدم‌ها تمرین سالم تواضع را به شما یاد بدهم.

بله تواضع. این روزها فکر می‌کنید همه چیز زندگی‌تان بدترین حالت ممکن است یا اینکه تمام کارهایی که انجام می‌دهید باید بهترین باشند تا بتوانید جبران کنید. هیچ کدام از اینها درست نیستند. سیندی چهار ساله این موضوع را می‌فهمد. به همین خاطر از شما خواست بازی کنید. اما به جای آن فلاسک‌تان را پنهان کرده و سعی می‌کنید برایش توضیح دهید که می‌خواهید مسئله گرمایش زمین را حل کنید. اما لطفاً یک لحظه آرام باشید و فقط بازی کنید.

میکرومقاله ۹ قدم برای اینکه کمتر از خودتان متنفر باشید! – قسمت دوم در سبکتو منتشر شد.

تنفر از خود، بخشی از وضعیت طبیعی انسان است. اینکه از خودتان بدتان می‌آید یا از جنبه‌های ناخوشایند خودتان خجالت می‌کشید، هیچ ایرادی ندارد. همه همینطور هستند. هر کسی باید از گوشه تاریک و ژرفی از وجودش متنفر باشد.

همه ما رویاهایی داریم که به واقعیت در نیامده‌اند، ایده‌آل‌هایی که به آنها نرسیده‌ایم، کارهایی که آرزو می‌کنیم انجام داده بودیم یا چیزهایی که دوست داشتیم متفاوت باشند، و اینها باعث می‌شود تا از خودمان احساس نفرت پیدا کنیم و با گذشت زمان تبدیل به فردی افسرده شویم. برخی نمی‌توانند مقابله با چیزهایی که دوست ندارند را تحمل کنند و در طول زندگی خودشان را به خواب می‌زنند، هرگز تصمیم جدی نمی‌گیرند، از دیگران پیروی می‌کنند و از کارهای سخت یا درگیری پرهیز می‌کنند. برخی هم در چنین شرایطی خودشان را با اشیاء، وسواس یا چیزی که ذهن‌ را منحرف کند، مشغول می‌کنند.

در حالی که هدف خلاص شدن از این تنفر نیست، چون تنها راه‌حل برای آن، از بین بردن آگاهی و هوشیاری و یا روانی شدن است؛ و ما این را نمی خواهیم. راه حل این است که با آگاهی از تنفرمان آن را به حداقل برسانیم و سپس یاد بگیریم که آن را قالب زده، شکل داده و کنترل کنیم. هدف مدیریت سرخوردگی‌هایمان است تا نتوانند ما را مدیریت کنند.

در این ۹ گام سعی می‌کنیم تا کمتر از خودمان متنفر باشیم و تنفرمان را بهتر مدیریت کنیم. زیرا در غیر این صورت به یک دیوانه افسرده تبدیل می‌شویم.

قدم ۱: نه گفتن را یاد بگیرید

هر چقدر بیشتر از خودتان متنفر باشید بیشتر سعی می‌کنید آدم‌های اطرافتان را خوشحال کنید. اگر فکر کنید که بی‌ارزش هستید، برای نظر دیگران ارزش زیادی قائل می‌شوید و ناخودآگاه تمام تلاشتان را صرف این می‌کنید که آنها را مجاب کنید که شما آدمی که فکر می‌کنید، نیستید.

این روزها کلمه «بله» خیلی متداول است اما من می‌خواهم اقتدار نه گفتن را برگردانم. نه گفتن فوق‌العاده است؛ اگر بدانید کی و چطور آن را بکار ببرید. شما به انجام  کارهای بی‌معنی و بی‌اهمیت نه می‌گویید. به افرادی که از حد خودشان تجاوز کرده‌اند و تقاضای توجه و زمان ناعادلانه دارند نه می‌گویید. نه می‌گویید تا جایگاه‌تان و چیزهایی که در روابط‌‌‌تان تحمل نمی‌کنید را، برای دیگران روشن کنید.

البته این کار دشواری است. زیرا توانایی گفتن یک نه سالم نیازمند احترام و توجه به خودتان است. اما نه گفتن به افراد و چیزهایی که به زندگی‌تان آسیب می‌رسانند، اولین گام برای یادگیری دوست داشتن و احترام به خود است.

همچنین کم‌کم یاد می‌گیرید به خودتان هم نه بگویید تا خودتان را کنترل کرده و یادآوری کنید که همه چیز را نمی‌دانید و حداقل نیمی از اوقات نمی‌دانید درباره چه صحبت می‌کنید. این مهارت بسیار دست کم گرفته شده و در دوره «همه چیز را به من بده» گم شده است.

قدم ۲: دست از لوس کردن خودتان بردارید

دست از عادت‌های سطحی و لذت‌بخش همیشگی بردارید. خواه این عادت‌ها خوردن غذای زیاد یا بیدار ماندن تا ساعت ۴ صبح و رکورد زدن در بازی باشد، یا دروغ گفتن به دوستان درباره کارهایی که هفته گذشته انجام داده‌اید. همه این کارها بی‌اهمیت هستند و بی‌معنا بودنشان در نهایت شما را نابود می‌کند.

شما هر روز انرژی زیادی دارید که می‌توانید از آنها برای رسیدن به اهداف‌تان استفاده کنید، پس چرا آن صرف انجام کارهای بیهوده یا عادت‌های اشتباه می‌کنید؟ یک بچه کوچک را تصرف کنید که بسیار زیباست و شما باید ۲ساعت از او نگه‌داری کنید، حالا اگر او یک بچه لوس باشد که روی چیزهای بی‌اهمیت اصرار می‌کند و با رفتارهای نامناسب بخواهد به خواسته نه چندان مهمش برسد، چه احساسی خواهید داشت؟ آیا می‌توانید او را برای ۲ساعت تحمل کنید؟ البته که نه. این دقیقا برخورد خودتان با خودتان است.

کم‌کم تحمل خودتان سخت می‌شود و احساس بدی نسبت به خودتان پیدا می‌کنید. در حالی که اگر نه گفتن به خودتان را بلد باشید و لوس کردن‌های بی مورد را کنترل کنید از انرژی فوق‌العاده‌تان به بهترین شکل استفاده خواهید کرد.

در قسمت دوم این میکرومقاله به سایر قدم‌ها می‌پردازیم…

میکرومقاله ۹ قدم برای اینکه کمتر از خودتان متنفر باشید! – قسمت اول در سبکتو منتشر شد.

خلاقیت ما ناشی از بهره‌وری ماست و بهره‌وری هم ناشی از تمرکز بیشتر روی کار و دوری از تفریح است. این چرخه به خودی خود، ما را دچار افسردگی می‌کند و طبق تحقیقات علمی افسردگی اثر منفی روی خلاقیت دارد. بعضی افراد با قرار گرفتن در این دور باطل علاوه‌بر اینکه خلاقیت و موفقیت‌شان از بین می‌رود، شادی را هم از دست می‌دهند.

برای اینکه در این لوپ نیوفتیم و سبک زندگی شادی را تجربه کنیم، باید یکسری تغییرات کوچک و اساسی به وجود بیاوریم. تغییرات اساسی شامل مدیریت بین کارها و تفریحات‌مان یا میزان زمانی که در هفته بابت اهداف‌مان قدم برمی‌داریم و زمانی است که با خانواده می‌گذرانیم. این تغییرات اصلی بحث این مطلب نیست و می‌خواهیم به ۳ راهکار بسیار ساده و برای افرادی که به دنبال شادی و دوری از افسردگی هستند بپردازیم. هدف ما روش‌هایی هستند که در لحظه بشود نتیجه را مشاهده کرد تا فرصتی برای بهبود سبک زندگی و تغییرات اساسی پیدا کنیم:

۱. از کار جدا شوید

دانشمندان متوجه شدند، کسانی که به مرخصی رفته و از کار فاصله می‌گیرند، در مدت بسیار کوتاهی با کاهش استرس و افزایش خلاقیت روبرو می‌شوند. البته شاید شما هم مثل من نتوانید از کارتان فاصله بگیرید یا فرصت مرخصی را در حال حاضر نداشته باشید. برای این دسته از افراد که مثل من هستند پیشنهاد شده برای دوری از افسردگی حتما قدم زدن در فضای سبز مثل پارک‌ها، ورزش‌های هوازی و سرگرمی‌های کوچک را در برنامه روزانه خود بگنجانند.

۲. از شورش درون دور شوید و  مصرف کافئین را کاهش دهید

امان از دست این کافئین! چون علاوه‌بر اینکه برای سلامتی موثر نیست، به روان ما هم آسیب می‌رساند. من چند هفته مصرف قهوه‌ام بیشتر شده بود از اثرات آن برای من استرس و زودرنجی بود. قهوه کلسترول خون را افرایش داده و موجب افزایش استرس، اضطراب و بی‌حالی می‌شود همچنین روی کیفیت خواب هم اثرگذار است و ما را در طول روز بی‌حوصله و خواب‌آلود می‌کند. جالب است بدانید که ترامپ، رئیس‌جمهور امریکا ۲ چیز را هیچ وقت مصرف نمی‌کند. الکل و کافئین!

یادتان باشد کافئین علاوه‌بر قهوه، در نوشابه، چای و نوشیدنی‌های انرژی‌زا هم وجود دارد. پس برای دوری از افسردگی از آنها استفاده نکرده یا کم استفاده کنید و آب و آبمیوه را جایگزین آنها کنید.

۳. مهارت تنفس

در یوگا و مدیتیشن تمرین‌های تنفس بخش مهمی را تشکیل می‌دهند. در تحقیقات مشخص شده سربازانی که از جنگ بازمی‌گردند و تمرین‌های تنفسی انجام می‌دهند با کاهش استرس و اضطراب روبرو می‌شوند. کافیست در روز چندین بار دم و بازدم‌های عمیق داشته باشید و به یک مراقبه ساده بپردازید تا یک روز با انرژی بیشتر در کنار شادی و دوری از استرس تجربه کنید.

این ۳ تمرین واقعا برای من در این چند هفته اثر مثبت داشتند و حال روحی بهتری را تجربه کردم. پیشنهاد می‌کنم شما هم حتما این ۳ روش را برای دوری از افسردگی در برنامه روزانه خود قرار دهید و تجربه خودتان را به اشتراک بگذارید.

برداشتی آزاد از [stag_button url=”https://www.inc.com/marcel-schwantes/want-to-increase-happiness-and-avoid-burnout-science-says-do-these-3-simple-thin.html” style=”black” size=”small” type=”normal” target=”_self” icon=”” icon_order=”before”]INC[/stag_button]

میکرومقاله به دنبال شادی و دوری از افسردگی هستید؟ این ۳ روش علمی را جدی بگیرید در سبکتو منتشر شد.

افسردگی چیست؟

افسردگی یک بیماری روحی متداول است که هر فردی را از هر طبقه اجتماعی و سنی می‌تواند درگیر خود کند. علائم این بیماری شامل غم و اندوه طولانی در کنار بی رغبتی به کارهایی که از آنها لذت می‌بردیم و ناتوانی در انجام کارهای روزانه است البته یادتان باشد این علايم باید بیش از ۲ هفته فرد را درگیر خود نماید.

احتمال افسردگی و تشدید آن با اتفاقاتی مانند فوت یکی از عزیزان یا شکست در یک رابطه عاطفی، بیماری حاد برای فرد و استفاده از الکل و مواد مخدر وجود دارد. افسردگی یک بیماری قابل پیشگیری و درمان است و با روش هایی مانند گفتار درمانی و دارو می‌توان با آن مبارزه کرد.

طبق تحقیقات سازمان بهداشت جهانی سه گروه بیشتر از دیگران احتمال دچار شدن به افسردگی را دارند: نوجوانان، خانم ها در زمان زایمان و پس از آن و افراد مسن ۶۰ سال و بیشتر

در جهان امروزی متاسفانه بیش از ۷۰ درصد افرادی که دچار این بیماری می‌شوند تحت درمان قرار نمی‌گیرند. معمولا ترس از برچسب خوردن و هزینه های درمان علل اصلی عدم درمان این افراد است و افسردگی بیماری است که اگر درمان نشود به سرعت پیشروی می کند و فرایند درمان سخت تر می‌شود.

علائم افسردگی

در کنار علائمی که در بالا گفته شد موارد دیگری مانند بی حالی و بی انرژی بودن، اختلال در خواب، اضطراب بی دلیل، نداشتن تمرکز، احساس تردید و بی ارزش بودن از نشانه های این بیماری  است.

اما همیشه به خاطر داشته باشید تشخیص با پزشک بوده و حتما باید به آنها مراجعه کرد.

چطور به افراد افسرده کمک کنیم؟

•  سعی کنیم یک شنونده خوب باشیم و از پیش داوری و قضاوت در صحبت با آنها خودداری کنیم.
• اطلاعات خودمان را در این زمینه افزایش دهیم.
• آنها را تشویق به مراجعه به متخصص کنیم و در ملاقات ها آنها را همراهی کنیم.
• صبور باشیم چون در صورت تجویز دارو اثر داروها زمان بر است و چند هفته طول می‌کشد.
• به آنها در انجام وظایف روزانه و داشتن الگوی منظم تغذیه و خواب کمک کنیم.
• آنها را تشویق به ورزش و فعالیت های اجتماعی مانند مراقبه کنیم.

میکرومقاله افسردگی چیست؟ به مناسب روز جهانی بهداشت در سبکتو منتشر شد.